پرواز به جز دوبال، آسمان می خواهد..!
برای آخرین بار : سلام
من به دلیلی کاملا تکراری رفتم از اینجا
به خونه ای رفتم که اسمش و رنگش و بوش کلا با همه چیز اینجا تفاوت داشته باشه...
دوستانی که قدم رنجه می کنند و میان اینجا از این به بعد به این خونه بیان :
البته میام اینجاهر ازگاهی و نظرات محترمانه شمارومیخونم ....
از یاد من نمی رود آن لحظه ای که گفت:
آخر فروختم سند عشق تو به مفت
از غصه مُردم اما اندیشه ای نکرد
بر خاک قبر من گل اندوه و غم شکفت
من هوادار توام زود فــــــــــــــراموش نکن
قصه ی غم زده ام را نشنـــو ، گوش نکن
هر شب از فاصـــله ی دور تو را می بینم
به تو می پیوندم حـرص نخور ، جوش نکن
سلام
دیروزصبح تا شب با گروه کوهنوردی سرابان نطنز رفتیم یک برنامه سنگین
کوهنوردی : مسیر روستای خیلی قدیمی وش به روستای تاریخی
ابیانه...!حدود 12 ساعت طول کشید!
جالبه که بدونید این روستاهیچ وسیله ی نقلیه ای رو به خودش ندیده و
کاملا از این لحاظ بکر و دست نخورده مونده...!
و جالبتر اینکه تاسال گذشته پیر زنی اونجا زندگی می کرده که به هیچ
وجه در طول عمر هشتاد نود ساله اش از روستای وش خارج نشده یعنی
کل دنیای اون همین روستا بوده و باغهای اطرافش و متاسفانه پارسال
فوت کرد خدایش رحمت کند!!!!
و جالبترتر اینکه دراین روستا از برق ، آب لوله کشی ، گاز ، بانک ، ماشین
، چک برگشت خورده ، آلودگی صوتی ، کامپیوتر ، قوانین خشک اداری،
زیرآب زدن های فراوان ، چشم های ناپاک ، غصه ی مال دنیا، مبلمان مد
روز ، فلان مد لباس ، موهای فشن کرده ، کارت شارژموبایل و ... و ...و
در یک کلام دردسرهای زندگی امروزی خبری نیست که نیست
فقط خدا هست و جاپای او همین...!
برای خواندن گزارش این برنامه و مشاهده عکسها به این آدرس بروید :
http://sarabankoh.persianblog.ir
بد ندیدم این چند بیت رو تقدیم کنم به اهالی آن روستای آسمانی:
درمیان کوههای سربلند
یک ده بی دغدغه بی قید و بند
برقرار و پایدار و استوار
ساکت و آرام و خالی از گزند
نام آن (( وش )) ، روزگارش سادگی
جنس خوب ساکنینش مثل قند
اهل آنجا ساده و با معرفت
با تو می گویند بر دنیا بخند
(( وش )) تمام نقطه هایش با خداست
کوه تا کوه ، دره دره ، بند بند
یادش بخیر....!
کلی غصه خوردمو یک بیت به کامنت قبلی اضافه کردم:
چه شد ارتفاعت چنین پست شد
ته کوچه این بار بن بست شد
چرا خنده هایت قلم خورده است
و غصه تو را دست در دست شد
تو که خالی از یأس بودی چرا
وجودت پر از بود و بایست شد
.....!
بعد از کلی تاخیر غیر موجه سلام:
فقط دوبیت از غزل جدیدم !!! تقدیم میکنم
چه شد ارتفاعت چنین پست شد
ته کوچه ات باز ، بن بست شد
چرا خنده هایت قلم خورده است
و غصه تو را دست در دست شد
...
سهراب سپهری عزیز جایی گفت :
... دل خوش سیری چند...؟
و جایی دیگر نالید :
... کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود...!
بهار آمد دلم را جست و جو کرد
تمام دور و بر را زیر و رو کرد
غبار غصه ها را شست و بعدش
برایم شادمانی آرزو کرد
سال نو مبارک !
هی از چراغ قرمزش عبور می کنم
از معرفت پر است و جریمه نمی کند
سال نو مبارک پیش پیش....!
