^{تقدیم به مناسبت صعود افتخار آمیز}

^{گروه کوهنوردی سرابان نطنز به}

^{قله 4811 متری سبلان  ( 27 / 04 / 87 )}

^{((  سبلان  ))}

^{سرفراز   و   بلند   و آرام   است}

^{سبلان   اردبیل   را  بام    است} 

^{این مکان  بس   مقدس   است   بدان} 

^{سنگ  محراب  هم   نشانه  آن}

^{در   زمستان   که  زمان هم   برفی   است}  

^{سخن  از  برف   بسی   پر   حرفی   است}

^{متحیر    شوی    اگر   بینی} 

^{به  مه    تیر    برف    زرینی} 

^{دامنش   سبز و    نرم  و  مخمل  گون}

^{عطر  گلهاش   پخش   در  هامون} 

^{تمام    خستگیت    می   خشکد}

^{چو  به  دریاچه  اش   نگاه  افتد}

^{تا   که   چشمت  بدید  قله   آن} 

^{تو بگو ساغل  ساغل  ساوالان}

^{اینک  ((  افتاده   ))   در  دلم   مهرش} 

^{خود   برو   تا   که  بدانی     سرش}

 ^{یادش همیشه در دلهامان سبز... !}

((اریسمان))

دیار عشق   و   ایمانست    اریسمان

تپنده قلب   ایرانست  اریسمان

زمین    داغ  و  گرمای  هوایش 

به  تابستان  چه  سوزانست  اریسمان

به  قدمت  هفت هزار  سالست اینجا

به  قلبش    گنج      پنهانست     اریسمان

زن    و   مردش     همه  ساده      دل    و    پاک

حبیبش   تازه   مهانست    اریسمان

به تاریکی   شب  های     کویری

چنان   خورشید   تابانست   اریسمان

تمام  کودکی  هایم  درونش  

همی   پیدا   و   پنهانست  اریسمان

چو   مردم   گور  من  آنجا   بسازید

ازیرا  مهد  پاکانست  اریسمان 

تنم  ((  افتاده  )) گر  دور  از  تو  اینک

دلم   بهرت     نوا     خوانست     اریسمان 

همیشه عمرم به یادش خواهم بود... !   

باید عاشق باشی

تا بدانی که چه زیباست درخت

 بر سر قله کوه  ....

و چه نازی دارد

 گل ابریشم در دشت  وسیع

و چه تلخ است که آهوی اسیر

دلش از بره خود می برد

باید عاشق باشی

تا بفهمی که چرا دل من اینگونه  تنها شد !

باید عاشق باشی

باید عاشق باشی ... !

الا ای مرغ زار و دل شکسته

که بوده بال و پرهای تو بسته

نمی دانم به فکرت هست یارت

که نک دنیا به کام او نشسته

((خاکستر یاد))

به آهویت بگو آرام گیرد

کسی ناید تو را در  دام گیرد

شکاری نیست در اندیشه او

نباشد شیر اندر بیشه او

اگر افتی شبی در دام عشقش

یقین تا صبح گردی رام عشقش

تو این صیاد را آواره کردی

در این آوارگی بیچاره کردی

نباشد هیچ کس را این جسارت

برد قلب تو را اندر اسارت

عجیب این عشوه هایت سوزناکند

به پایت بس رقیبانش هلاکند

تو که با او سر یاری نداری

چرا هردم به پایش خار داری

تو که با خصم خود هم مهربانی

مکن با وی چنین نامهربانی

شبی  آیی که او دیگر نباشد

بسی بهتر ز خاکستر نباشد

بیابانهای قلبش تشنه عشق

بزن بر این تمنا دشنه عشق

گل سرخی به رنگ خواهش دل

به دستش بود تا آویزدش دل

کند هدیه به تو از روی یاری

بگوید تا که بر او دل سپاری

ولی افسوس از طوفان هجران

گلش را داد بر دست بیابان

نبینی تو دگر (( افتاده )) را شاد

همی چون گل دلش را داد بر باد

تا چشمه سار عشق تو دستم نمی رسد

بـاران نثــار کن  کــه بیــابان شــوم تــو را

درود بر آسمانی ترین لحظه زندگی همه اهل دلان روزگار زمینی:

شب

نسیم پاک غروب از میان شب آمد

به میهمانی سکوت مرا دعوت کرد

اگرچه هیچ نبودش نشانی از خورشید

ولی حرارت دیار زان میان سرزد

به آسمان چو   انداختم نگه دیدم

کسی به قلب سیاهش ستاره ها می زد

چو روی مات و سیاهش ز ماه روشن شد

عجیب نقش و نگارش نمود پیدا کرد

به یاد آن همه یکرنگی و همه پاکی

سکوت هم به نوا آمد و هیاهو کرد

صدای خسته شب در کشاکش لحظات

همی روایت دوران عاشقی می کرد

هوای تازه کنون در روانم ((افتاده))

چه حیف آن همه احساس با سحر پر زد

افسوس که نان پخته خامان دارند...!

تقدیم به همه کسانی که هوای دیگری دارند:

نشسته ای به برم تا که مرا زار کنی

تو در این قحطی عشق گرمی بازار کنی

آمدی دست به زلف بوسه به لب جام به کف

این چه رسم است که با این دل بیمار کنی

یک نگه رو به عقب کن که ببینی هنرت

خود ندانی که چه سان توطئه بسیار کنی

 حق نفرمود که اکرام به محرومان کن

تا به کی پشت به این گفته دادار کنی

خواست (( افتاده )) که تا ساکن کویت باشد

مگر این خواسته زهر است که کشتار کنی

هست یادت روز اول تو چه بی تاب آمدی

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی