سلام

این شعر یادگاری است از روزگار دانشجویی بین سالهای 71 تا 73 از یکی از بچه های باحال آن دوران.به یاد آن روزها و آن دوستان یکرنگ .برای آرامش روح همکلاسی عزیز و مرحومم علی عبادی فر! روحش شاد و  خوش به حالش که سبک و راحت رفت و .....

            و ..... وای به حال ما که ماندیم با غم دوری اش.

علی جان گرچه خیلی دیر خبر مرگت را شنیدم اما بدان همیشه چهره مظلوم  و ساده ات در باورم می ماند....خدایت بیامرزاد!!!

هر وقت تو کوچه های دور

پشت درختای بلند

کنار جو

یه پسری رو می بینم که پرغرور

قصه  قلبش رو می گه به دختری

قلبی که صافه چون بلور

بعضی مواقع از ته دل داد می زنم :

قربان نفس کسی که این را گفت!!!!