وز گردش روزگار می لرز چو بید

گفتی که پس از سیاه رنگی نبود

پس موی سیاه من چرا گشت سفید

واقعا چرا....؟؟؟

خدایا این وعده که داده بودی پس چه شد؟

خدایا گفته بودی که پناه همه ای و برای ما مشکل گشایی که هیچ از بندگانت نمی خواهی. پس چرا نشد آنچه باید می شد؟

ببین خدایا لب کلامم اینست :

این مسافر من دیر کرده و هنوز نیامده. پس خودت دانی و جان عزیز من.

امشب به قصه دل من گوش می کنی

فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

این در همیشه در صدف روزگار نیست

می گویمت ولی تو کجا گوش می کنی

دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت

ای ماه با که دست در آغوش می کنی

در ساغر تو چیست که با جرعه نخست

هشیار و مست را همه مدهوش می کنی

گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت

بهتر ز گوهری که تو در گوش می کنی

جام جهان ز خون دل عاشقان پر است

حرمت نگاه دار اگرش نوش می کنی

سایه چو شمع شعله در افکنده ای به جمع

زین داستان که با لب خاموش می کنی