روزگاری شخصی بر آن شد  اندکی دیگران را سر کار بگذارد وبا این عمل دور از نزاکتش  خنده سر دهد.

پس از هر کوی و برزنی که می گذشت  داد سر می داد که :

 فلان محل  خان زاده ای  آش نذری می بخشد.

اندکی به همین منوال گذراند و به هر کس و ناکسی این خبر از بن دروغ  را با آب و تاب می رساند

  و از ته دل می خندید...

 ساعتی نگذشته بود که دید همه پاتیل به دست سوی فلان محل دوانند.

با خود اندیشید که :

 نکند فلان محل آش نذری می بخشند؟

 کوتاه سخن اینکه همین  مفلوک  که روبرویتان چمباتمه زده

 و  زل زده به  دیدگان  نازتان تازگی ها  اوضاعش شده بسان همین از خدا بی خبرکه شرح حالش داده شد  ... !

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد

 بیچاره دلم در غم بسیار افتاد

 بسیار فتاده بود اندر غم عشق

 امانه چنین زار که این بار افتاد